چنین گفت شیرین كه ای مهتران
جهان گشته و كــار دیـــــده سران
سه چیز باشد زنان را بهی
كــه باشند زیبای گاه مهی

دگـر آنكــــه فـــرّخ پســـر زایــد او
زشـــوی خجســـــته بیفــزاید او
سه دیگر كه بالا و رویش بود
بــه پوشیدگی نیز مُوَیش بود

بدانگــه من جفـــت خسرو بُدَم
به پوشیدگی در جهان نو بُدَم
بگفـت این بگشــــاد چادر ز روی
همه روی ماه و همه پشت موی

مـــرا از هنر مــــوی بُد در نهان
كه او را ندیدی كس اندر جهان
نمودم همه پشت این جادویی
نــــه از تنبل و مكر و ز بدخویی

نه كس سوی من پیش از این دیده بود
نه از مهتـــران نیــــــز شنیده بود


سخن تهمینه همسر رستم:
به گیتی ز خوبان مرا جفت نیست
چون مــن زیر چرخ كبود اندكیست
كــــس از پرده بیرون ندیدی مرا
نه هرگز كسی آواز شنیدی مرا


سخن منیژه:
منیژه منم دخت افراسیاب
برهنـــــه ندیده رخم آفتاب